Permacultuur is een ontwerpmethodiek op basis van een aantal ethische principes dat leert van ecologische systemen en dit vertaalt naar ontwerpen voor zowat alles. Wanneer we met een permacultuur bril naar onze stad-en leefomgeving kijken zien we dat dit systeem niet werkt. We importeren alles (voedsel, energie, water) van buiten ons systeem, maken geen gebruik van de mogelijkheden uit onze directe omgeving en exporteren ons “afval” naar  de daarvoor ingerichte verbrandings- en of zuiveringsinstallaties. Dit is niet goed voor onze portemonnee, voor onze binding met een plek, voor degenen die we met ons afval opzadelen, voor de sociale samenhang, voor niemand eigenlijk.

In het ontwerp voor Schiedam dat ik, samen met Huib Sneep (boomexpert) en Giselle Sanders (bioloog) heb gemaakt, onderzoeken we de productiecapaciteit in en om de stad.

Enkele belangrijke conclusies zijn:

- De productiecapaciteit in de stad is het hoogst in de directe omgeving van de woning omdat de bewoners daar het meest zijn.

- De productiemogelijkheden in een stad zijn maar deels afhankelijk van de ruimte. Net zo belangrijk is de tijd en kennis die mensen willen investeren.

- Productie in de stad levert veel op qua groenbeleving, bewustwording, sociale samenhang, drinkwater, verkoeling, waterzuivering, etc. De productie zal nooit helemaal in de voedselbehoefte kunnen voorzien maar heeft ook veel andere waarden.

- Naoorlogse woningbouw is heel geschikt voor een ontwikkeling waarbij je de voedsel, water en energie produceert en zuivering collectief organiseert. Een ha naoorlogs kan zorgen voor eigen waterzuivering, warmwatervoorziening en wel 5750 kilo noten, frambozen, druiven, kruiden en 11750 kilo groente.